Lagi na lang tinatanong ng crypto community kung kailan ba magkakaroon ng quantum computer na kayang tirahin ang Bitcoin. Matagal na nating alam na ang elliptic-curve cryptography ay mahina sa quantum computers — higit 30 taon na ‘to — pero hanggang ngayon, wala pa ring paraan para masigurado na lahat ng users eh lilipat na agad sa mas secure na option.
Ginawang estimate ng Fortune na nasa $2 trillion halaga ng digital assets ang delikado dahil naka-secure gamit ang elliptic-curve cryptography, samantalang ang buong crypto market ay nasa $2.8 trillion. Ibig sabihin, halos lahat ng crypto assets eh umaasa pa rin sa cryptography na kahit ‘yung mismong industry, umaamin nang outdated na.
Puwedeng maglagay ng bagong signature types ang mga developer, pero hindi ganon kadali ang paglilipat ng assets kung di kikilos ang custodians para sa mga clients nila, at pati na rin ‘yung mga may self-custody ng coins nila mismo.
Optional pa rin sumali sa migration na ‘to at mukhang okay pa rin naman mag-antay hanggang bigla na lang magbago ang risk na dala ng quantum computing.
Mahal Mag-una sa Paglipat
In-announce na ng NIST ang bagong standard na signature schemes, kaya meron na talagang available na post-quantum solutions ngayon. Pero ‘pag pinalitan mo ang ECDSA ng ML-DSA, kailangan talaga ng matinding adjustments, kasi mas malalaki ‘yung signatures at public keys ng bagong system.
May problema rin kasi mga custody provider, hindi nila kontrolado lahat. Hindi puwedeng bigla na lang mag-post-quantum ang isang wallet, kailangan buong network mismo eh may support sa bagong signature type bago puwedeng ilipat ang assets doon.
Hindi lang naman signatures ang parte ng cryptography sa mga system na ‘to. Kailangan ding tignan ang security ng peer-to-peer communications, consensus process, zero-knowledge proof systems, bridges, pati ang custody infrastructure — bawat isa may kanya-kanyang assumptions, at ‘pag pinalakas mo lang transaction signatures, ‘di automatic na safe na lahat ng ibang bahagi.
Ang totoo, mahirap talagang unahin mag-migrate kasi ang daming gastos ng mga naunang lilipat — dito pa pasok ang redesign, pagbabago sa custody setup, kailangan ng bagong hardware, at mga panibagong patakaran, kahit parang malayo pa ‘yung actual threat.
Puwedeng maghintay na lang ang iba at pabayaan na ‘yung nauna ang mag-shoulder ng gastos, tapos kukuha na lang sila ng tools kapag subok na at gamay na ng industry. Kaya parang mas practical tuloy mag-antay, pero habang tumatagal, lumalaki lang ang risk para sa buong industriya.
Baka hindi na talaga ma-migrate ‘yung ibang assets, at dati pa nang nababahala ang Coinbase tungkol sa mga naiwan o hindi na-migrate na coins. Mahina kumilos ‘yung mga holders na inactive, at ‘yung mga nawala or abandoned na accounts, hindi na talaga gagalaw.
Kulang ang Boluntaryong Coordination, Kailangan ng Lakas
Magandang starting point ang analysis ng Coinbase kasi tama ang distinction nila sa pagitan ng core infrastructure ng Bitcoin at sa wallet-level na threats. Magkaiba kasi ang Bitcoin hashing, mining, at yung historical ledger, kumpara sa signature layer na target talaga ng quantum computer attack.
Kapag tinawag mong “wallet-level” ang immediate vulnerability ng Bitcoin, hindi nito sinasabi na sabay-sabay babagsak lahat ng Bitcoin kapag may quantum risk — may specific na mada-damage.
Ang “wallet-level” risk ang nagsasabi kung saan pwedeng makompromiso ang cryptography, pero kung magkaroon man ng attack, ‘di lang wallet ang puwedeng tamaan kasi puwedeng madamay ang presyo sa market, mga protocols, o assets kahit ‘di sila mismo ang nabiktima ng hack.
Puwedeng may isang wallet na bilyon-bilyong dolyar ang laman, o isang admin key ang may hawak ng malaking stablecoin. Kapag sobrang laki ng halaga o control ng isang vulnerable signature, pwedeng mag-cascade ang epekto sa market, mga kontrata, at protocols — kahit hindi direct attack ang nangyari sa kanila.
Pati custody, pinapaliit na ang gap ng technical failure at ng malaking event sa finance. Ang cold storage, oo, protected mula physical theft, pero wala rin magagawa kung nakuha ng attacker ‘yung private key gamit lang exposed na public key.
‘Yung multisig, oo, panlaban pa rin sa operational na problema, pero kung lahat ng signatures ay pare-pareho din pala ng maling cryptography, wala rin saysay kahit lima pa ‘yan na sabay-sabay.
Pag nagpalit ka ng mismong mathematics para sa signatures, damang-dama ang dagdag na gastos. Dati 64 bytes lang ang raw ECDSA signature, pero ang ML-DSA-65, grabe — 3,309 bytes, 52x mas malaki! ‘Yung ML-DSA-87, umaabot pa ng 4,627 bytes, at mas lalaki pa ‘yan ‘pag sinama pa ang public keys.
Lahat ng yan eh epekto sa bandwidth, storage, transaction fees, sa performance ng network, at sa mga hardware wallet at custody systems na dati pa ginawa pang maliit lang ang mga signature sizes.
Dahil mahirap gumastos agad, kailangan din talaga ng consequence para ma-push ang industry. Puwedeng mag-deprecate ng protocols tulad ng proposal sa BIP-0361 para wag nang payagan ang old signatures. Pati exchanges at custodians, puwedeng itigil na ang suporta para sa mga vulnerable na address at key types.
Puwede ring taasan na ang singil ng insurers kapag luma ang ginagamit mong cryptography, o mag-demand na ang mga institutional counterparties at regulators ng mas updated na requirements. Sa puntong ‘yan, mas mahal na talaga ang manatili sa lumang cryptography kaysa mag-migrate na.
Kapag Nagkaroon ng First Quantum Scare, Lahat Magmamadali!
Hindi sabay-sabay ang pressure across sa digital asset industry. Unang gagalaw ang mga big-time custodians at exchanges kasi sila ang visible at pinakatarget ng mga hacker. Meron nang custody infrastructure na nagsisimula nang mag-adapt.
May hardware wallet na din na may built-in post-quantum signature support, pero hangga’t di pa nag-a-adapt ang buong network, limitado pa rin kung saan talaga magagamit ang ganyang protection. Yung mas maliliit na service providers at mga individual holders, madalas pinakahuli ‘yan sa paglipat.
Open-ended pa ang migration ngayon kaya andami pa ring wallets na vulnerable, parang “unclaimed property” ng crypto na naghihintay lang maluma at matira ng quantum computers. Kapag naging compulsory ‘to, kailangan na piliin kung i-freeze, i-burn, o i-restrict ang mga assets ng mga hindi nag-migrate — at bawat option, may kasamang governance na challenge at gastos.
Yung migration target ng Google sa 2029 actually para lang sa sarili nilang systems. Hindi ibig sabihin nito na doon magsisimula ang Q-Day.
Hindi puwedeng gawing excuse ng crypto community yung 2029 na target para maghintay-hintay pa, kasi yung migration ng protocols, wallets, custodians, exchanges, at pati ng mga holders—inaabot ‘yan ng ilang taon.
Kapag may unang seryosong scare na nangyari, siguradong mapipilitan mag-migrate lahat. Kung ngayon pa lang magseset na tayo ng target date, tayo pa ang pipili kung paano at kailan gagalaw ang industry.
Kailangan nating maglatag ng requirement na may date bago pa dumating yung critical na moment—puwede via protocol rules, regulated custody standards, o kahit market-access requirements. Kung hindi tayo magse-set, baka regulator pa ang magtakda ng petsa—o kaya yung attacker na unang makaka-score ng successful na hack.
